Andrzej Dłużniewski postrzegany jest jako jedna z najwybitniejszych indywidualności sztuki najnowszej w Polsce. Artysta będąc aktywnym uczestnikiem ruchu sztuki konceptualnej w Polsce w latach 70., wyróżniany jest również obecnie, jako twórca przykładający dużą wagę do intelektualnego i filozoficznego podtekstu komunikatu artystycznego. Kolejne jego prace powstają w ramach cyklu stanowiącego kontynuację i rozwinięcie refleksji o charakterze konceptualnym.
Wypracował własną koncepcję sztuki, której istotnym elementem jest użyteczność, przy czym, jak sam wyjaśnił, chodzi o "użyteczność w sensie najbardziej szlachetnym, w sensie prowokacji intelektualnej, pewnego impulsu". Sztuka według niego miała być działalnością duchową, która "powołuje pewne środki, powołuje pewne sposoby artykulacji - raz dokonuje artykulacji za pomocą słowa, raz za pomocą dźwięku, innym razem plamy, bryły, kreski. Ale są to tylko środki - właściwa istota sztuki leży w sferze mentalnej". I dlatego też jej użyteczność ma być najwyższym rodzajem użyteczności - użytecznością duchową.
Drugim elementem, który składa się na koncepcję sztuki Dłużniewskiego jest zaangażowanie. "Wszystkie walory zaangażowania, którego społeczeństwo może oczekiwać od artysty, tkwią w samej sztuce, w jej najbardziej czystej postaci; choćby była najbardziej abstrakcyjna i trudna w powszechnym zrozumieniu - jest wypowiedzią równie społecznie i politycznie i filozoficznie zaangażowaną".
Dłużniewski stworzył również ideę nieobecnego obrazu i obrazu nieobecnego obrazu. Stwierdził, że w procesie powstawania obrazu abstrakcyjnego naprawdę "miejsce cech szczególnych zajęły cechy ogólne, a wśród nich nieobecność jako swoista forma bytu".
W 2000 opublikował zbiór filozoficznych i pełnych dowcipu powiastek pt. Odlot, oraz przygotował wystawę w CSW, na której zaprezentował pracę pt. Geonauci, na którą składały się ustawione na krawędzi dużego, pomalowanego na biało postumentu małe rzeźby - wykonane metodą na wosk tracony wizerunki geonautów, istot, które "w swojej naturalnej postaci są niewidoczne i które sprawdziwszy, że ich obecność i sposób bycia drażnią tubylców, przygotowują się do odlotu i wkrótce odlecą".

Do projektu ClubCube zostali zaproszeni m.in.: Agnieszka Brzeżańska / DJ Maciek Sienkiewicz, Daniel Rumiancew, Janek Simon, Grupa Wunderteam, Grupa Szu Szu, Maciej Kurak, Agata Bogacka, Anna Baumgart, Tomek Kozak, Studio Bakalie, Maciej Osika, Kinga Kiełczyńska, Azorro, Twożywo, Jakub Stępień, Maurycy Gomulicki, Grupa Grzenda, Paweł Althamer, Kobas Laksa, Maciej Stępiński, Dorota Buczkowska, Tom Dale, Susanne Kriemann, Aleksander Komarow, Hubert Czerepok, Radek Zielonka

Lista uczestników jest dynamiczna i może w każdej chwili ulec zmianie, a zwłaszcza poszerzeniu

Projekt ClubCube to sześć intensywnych wieczornych imprez wypełnionych nową muzyką, filmami, projektami multimedialnymi, poważną sztuką i artystyczną blagą. ClubCube to przedsięwzięcie, które czasowo zmieni funkcję przestrzeni wystawienniczych Zamku Ujazdowskiego. Galerie zmienią się w klub; muzeum będzie spało w dzień i ożywało w nocy. Przestrzenie CSW zostaną przearanżowane stosowanie do tej szczególnej, tymczasowej sytuacji. Grupa młodych artystów zostanie zaproszona do przekształcenia galerii w wielofunkcyjny klub nocny: w scenę, salę koncertową, bar, chillout, kawiarnię, kino, miejsce towarzyskich spotkań. Powstanie w ten sposób wystawa specyficznego rodzaju, stworzony przez artystów model przestrzeni klubowej, a zarazem rama dla cyklu wydarzeń artystycznych.
Na projekt ClubCube złoży się sześć wieczorów tematycznych wypełnionych pokazami filmów, zdjęć (w formie slideshow), prezentacjami projektów artystycznych i performance. Kulminacją każdego wieczoru będzie koncert grany na żywo w przestrzeni galerii. Wszystkie imprezy kończyć będzie spontaniczna potańcówka przy muzyce klubowej. Przez sześć dni trwania imprezy rozluźniona zostanie dyscyplina panująca zazwyczaj w galerii. W instytucji artystycznej zagości głośna muzyka, swobodna wymiana idei i kontaktów towarzyskich.

Wystawa Okropności wojny to prezentacja dorobku Henry Dargera, bodaj najsłynniejszego artysty outsidera, nigdy dotychczas w Polsce niepokazywanego. Ten absolutny autodydakta, pracujący niemal całe życie jako dozorca w jednym z chicagowskich szpitali, chroniąc się przed okrucieństwem zewnętrznego świata w rzeczywistości własnej fantazji, stworzył niezwykły cykl akwarel ilustrujących napisaną przez siebie historię zatytułowaną: Historia panien Vivian, w tym co jest znane jako Krainy Nierealnego, albo Glandeko-Angeliniańska zawierucha wojenna, spowodowana Buntem Zniewolonych Dzieci. W około 300 pracach malarskich Henry Darger zobrazował pełną obsesyjnych wątków, okrucieństwa, ale też naiwnej, głębokiej wiary, kosmiczną walkę sił dobra, pod przywództwem siedmiu księżniczek Vivian, z siłami zła utożsamianymi ze światem dorosłych.
Prace Henry Dargera, odkryte w latach 70. już po jego śmierci, początkowo były prezentowane w ramach wystaw poświęconych twórczości naiwnej i nieprofesjonalnej. Ostatnio jednak coraz częściej pokazuje się je jako zjawisko równie istotne dla sztuki XX wieku, co dzieła najważniejszych "profesjonalnych" artystów. Wydaje się, że wiele prac Dargera wyprzedza propozycje artystów współczesnych młodej generacji. Wystawa w CSW obejmuje kilkadziesiąt najbardziej spektakularnych prac malarskich Henry Dargera.

Wystawa przygotowana we współpracy z galeriami PS 1 / MoMA z Nowego Jorku oraz Kunst-Werke z Berlina
Zorganizowanie wystawy było możliwe dzięki wsparciu udzielonemu przez Panią Kiyoko Lerner
Prace pochodzą z kolekcji Pani Kiyoko Lerner, prezentowane są dzięki uprzejmości Carl Hammer Gallery, Chicago, Illinois, USA
Patronat medialny: FLUID

Wystawa albańskiego artysty Anri Sala w CSW jest pierwszą prezentacją dzieł tego twórcy w Polsce. Prace Anri Sala realizowane w różnych częściach świata, nieustannie wymykają się utartym kategoriom i schematom. Artysta ur. 1974 w Tiranie, wykształcony w Akademii Sztuk Pięknych w Tiranie w zakresie malarstwa, następnie w Ecole Nationale Supérieure des Arts Décoratifs w Paryżu i Le Fresnoy, Studio National des Arts Contemporains, Tourcoing (film i wideo) łączy w swoich pracach dwa obszary sztuki – ruchomego obrazu i malarstwa. Jego urzekające wizualnie dzieła są z jednej strony wnikliwą analizą kultury i uwarunkowań człowieka zdeterminowanego przez miejsce i kontekst polityczny, z drugiej strony rozważaniami nad możliwościami języka obrazu, kodami wizualnej komunikacji i strukturą filmowej narracji. Podstawą jego prac jest osobista analiza intymnych, splatających się ze sobą historii; badanie motywów związanych ze zmieniającym się społeczeństwem i jednostką. Wiele realizacji odnosi się do tożsamości człowieka, funkcjonującego na styku różnych kultur. Obecnie Anri Sala przebywa na rocznym stypendium dla artystów DAAD w Berlinie, gdzie przygotowuje duży projekt dla Neue Nationalgalerie. W ostatnim czasie wziął udział w Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Rotterdamie i miał wystawę indywidualną w Museum Boijmans van Beuningen w Rotterdamie. W 2004 miał wystawy indywidualne w The Art Institute of Chicago, Marian Goodman Gallery w Nowym Jorku, ARC Musée d’Art Moderne w Paryżu, Deichtorhallen w Hamburgu, Hauser & Wirth w Londynie. Wystawiał również w Kunsthalle w Wiedniu (2003), Dallas Museum of Art (2002), De Appel w Amsterdamie (2000), MAMCO w Genewie (2000). Anri Sala został nagrodzony Young Artist Prize na weneckim Biennale w 2001. Jest reprezentowany przez paryską galerię Chantal Crousel i Hauser & Wirth (Zurich–Londyn).
W ramach wystawy pokazujemy m.in. Dammi i colori (2003), film o utopijnym projekcie pomalowania budynków w Tiranie zainicjowanym przez burmistrza – malarza, pracę Mixed Behaviuor (2003) zrealizowaną w noc sylwestrową również w stolicy Albanii. Niektóre z prezentowanych filmów Anri Sala, skonstruowane są w oparciu o zjawiska świetlne zaobserwowane w przyrodzie, np. reakcje krabów na światło latarki w Ghost games (2002), Blindfold (2002) z zarejestrowanym wschodem słońca odbitym w miejskich billboardach, czy Time after time (2004) – praca w której z ciemności co pewien czas, wyłania się postać konia rozświetlona reflektorami samochodu. Zrealizowany w Senegalu Lakkat (2004) to analiza mechanizmu zanikania niektórych słów w języku Wolof na określenie barw, w którym paradoksalnie istnieje bogactwo określeń na czerń i biel - w odniesieniu do koloru skóry, a także światła. Na wystawie prezentujemy również dwa cykle fotografii.

Wystawa zorganizowana we współpracy z Ambasadą Albanii i Ambasadą Francji oraz Instytutem Francuskim w Warszawie

Patronat medialny: Gazeta Wyborcza, Onet.pl, Polskie Radio Program 3, ARCHITEKTURA-murator, WiK

 

"Freedom" to angielskie słowo oznaczające wolność. Wystarczy dodać jedno "o" i freedom-wolność zmienia się we free-doom - wyrażenie, które można przetłumaczyć jako "darmową zagładę". Tak właśnie Agnieszka Brzeżańska zatytułowała swój projekt - wielowątkową pracę złożoną z obserwacji, refleksji i przeczuć, które najogólniej nazwać można apokaliptycznymi.
Czy Free Doom to opowieść o końcu świata? Czy Agnieszka Brzeżańska sugeruje, że w świecie, w którym wszystko przeliczalne jest za pieniądze, jedyną darmową rzeczą jest apokalipsa - gratisowa, pełzająca zagłada, którą fundujemy sobie samym, codziennie i dobrowolnie. Koniec świata nie musi być katastrofą na skalę kosmiczną. Mała apokalipsa wydarza się przy okazji śmierci każdego człowieka. Krach na giełdzie, ocieplenie klimatu, rewolucja społeczna lub indywidualne załamanie nerwowe: każde z tych i wiele innych wydarzeń może przynieść koniec świata, przynajmniej takiego, jaki znamy.
W projekcie Free Doom krzyżują się różnorodne inspiracje: popkultura, codzienność, płynący z mediów szum informacyjny, a jednocześnie teorie naukowe, propozycje filozoficzne czy pobyt w Collegium Helveticum - szwajcarskiej instytucji badawczej, zajmującej się, między innymi, obserwacją wybuchów i plam na słońcu. Spekulując na temat końca (świata) Agnieszka Brzeżańska wkracza na teren, który interesuje wielu współczesnych uczonych, również tych reprezentujących nauki ścisłe. Jako osoba zajmująca się sztuką, artystka może jednak czuć się zwolniona z obowiązku naukowej ścisłości i posłużyć się intuicją, która staje się narzędziem do organizowania inspiracji, obrazów i faktów płynących z najróżniejszych źródeł i należących do najróżniejszych porządków.
W poprzedniej wystawie Agnieszki Brzeżańskiej w CSW, Double Happiness (2002) kluczową rolę ogrywało światło i pojęcie iluminacji, olśnienia. W projekcie Free Doom, analogiczną pozycję zajmuje ciemność. Free Doom można potraktować jako kolekcję mrocznych wizji - obrazów, które "krążą w powietrzu", pojawiają się w telewizji, gazetach, w przestrzeni miasta, książkach naukowych; wystarczy je dostrzec i wyłuskać spomiędzy innych, niewinnych sytuacji i faktów wizualnych. To właśnie czyni Agnieszka Brzeżańska.
Projekt Free Doom otworzyła wydana w zeszłym roku w Szwajcarii książka-esej wizualny Agnieszki Brzeżańskiej. We wersji wystawowej prezentowanej obecnie w CSW Free Doom składa się z trzech części. Pierwsza, zatytułowana 12 to seria dwunastu obrazów. Artystka cytuje w nich wizerunki, które z różnych przyczyn przykuły jej uwagę: zdjęcie pasożyta układu pokarmowego zobaczone w naukowej książce, stopklatki z japońskiego horroru Ring, świecące oczy cyborga - bohatera filmu Terminator, migawkę z heavy metalowego koncertu.
Druga część nazywa się 60. Składający się z sześćdziesięciu zdjęć slideshow jest zbiorem obrazów, motywów, sytuacji, znaków na Niebie i Ziemi, które zapowiadają... cóż, nie zapowiadają prawdopodobnie niczego dobrego. Zdjęcia Agnieszki Brzeżańskiej przedstawiają zaobserwowane w codziennym życiu i najbliższym otoczeniu drobne, przypadkowe (?) pęknięcia w skorupie rzeczywistości; z tych szczelin wyziera chaos, niepokój, drugie dno ukryte pod maską z pozoru uporządkowanego i bezpiecznego świata.
Część trzecia zatytułowana jest Blackness. To kolejny slideshow, tym razem złożony z fotografii i obrazów znalezionych przez artystkę w internecie. Brzeżańska przyciemniła zdjęcia z Blackness tak, że stały się niemal monochromatycznie czarne; w ciemnych obrazach z trudem rozróżnić można kształty. Artystka komentuje barierę, którą postawiła między pracą i odbiorcą, mówiąc, że treść zebranych zdjęć jest tak mroczna, że ciemność jest naturalną postacią, pod jaką pojawiają się w galerii. Blackness potraktować można jako antyiluminację - moment antyolśnienia, oślepienia mrokiem.
Całą wystawę ilustruje opracowana specjalnie dla Free Doom ścieżka dźwiękowa stworzona przez warszawskiego muzyka-eksperymentatora Maćka Sienkiewicza.
Uzupełnieniem wystawy jest wybór z prywatnego księgozbioru Agnieszki Brzeżańskiej. Artystka udostępnia publiczności książki, za których korzystała pracując nad projektem, i które tworzą jego intelektualny kontekst.

Fotografia meksykańska jest bardzo ceniona na całym świecie. Przyczyniła się do tego sława najwybitniejszego, zmarłego niedawno twórcy Manuela Alvareza Bravo. Znane są dokonania całej plejady wybitnych fotografów meksykańskich ostatniego półwiecza. Jedną z najbardziej docenianych artystek kamery stała się Flor Garduno. W swojej twórczości koncentruje się na fotografowaniu regionu, z którym czuje się mocno związana emocjonalnie i kulturowo, czyli krajów Ameryki Południowej, rodzimego Meksyku, Gwatemali, Hondurasu, Ekwadoru, Boliwii.
Jej projekt pod znamiennym tytułem „Testigos del tiempo” (Świadkowie czasu), wykonany w latach 1983-1991, jest dokumentalnym zapisem fotograficznym życia ludzi spoza wielkich miast, oddanych swojemu codziennemu rytmowi i obrzędom. W jej zdjęciach zawarte jest bogactwo odczuwania form. Garduno fotografuje życie, obrzędy religijne i wydarzenia społeczne. Wszystko to jest dokonane z pewnego dystansu z wielką dbałością o regularną kompozycję i równowagę kadru. Zarówno kiedy fotografuje prawdziwy świat ludzi biednych z prowincji jak i wtedy gdy na jej zdjęciach pojawia się krajobraz, architektura, bogactwo podzwrotnikowej przyrody. Wszystko to dokonane jest bardzo wyrafinowanymi, oszczędnymi środkami, gdzie światło i kompozycja spełniają rolę nadrzędna.
Zdjęcia Flor Garduno, na trwałe wpisały się w bogatą tradycję fotografii humanistycznej, która obecnie, w dobie gwałtownego rozwoju cywilizacji technicznej, poprzez głębię swoich treści i szlachetność formy nabiera wyjątkowego znaczenia.
Flor Garduno urodziła się w 1957 roku w Meksyku. Studiowała Sztuki Piękne w Akademii San Carlos w Meksyku. Przez dwa lata pracowała jako asystent Manuela Alvareza Bravo. Od 1980 jest fotografem niezależnym. Wystawiała swe prace w licznych galeriach i muzeach w Meksyku i w USA, a także w Europie (Paryż, Londyn, Zurich).
Wystawa „Testigos del tiempo” była prezentowana w 35 muzeach m.in. w Art Institute w Chicago, w Center of Creative Photography w Tuscon, w muzeach sztuk pięknych w Meksyku, Chile, Argentynie w Musée de l’Elysee w Lozannie i na Uniwersytecie w Salamance w Hiszapanii

:Wystawa zorganizowana przy współpracy z
Ambasadą Meksyku i Ambasadą Szwajcarii, oraz Fundacją Pro Helvetia

Embajada de Mexico

Patron medialny: FOTOTAPETA http://fototapeta.art.pl

PROGRAM LABORATORIUM

Otwarcie wystawy: 25.02., godz. 18.00.
Wystawa czynna do 13.03
Kurator: Stach Szabłowski

Na początku 2004 roku lubelska artystka Eliza Galey zapisała na się kurs strzelania z broni ostrej. Szkolenie strzeleckie było początkiem przygotowań do projektu „Iluzja”. Artystka uczyła się strzelać, ponieważ zamierzała oddać strzał do pewnego wizerunku.
„Iluzja” jest opowieścią sięgającą do najbardziej osobistych przeżyć artystki – to rzecz o relacjach Elizy Galey z jej ojcem. W serii rysunków artystka przedstawia epizody ze swojego dzieciństwa – każda ze scen przywołuje traumatyczne wydarzenie, w którym główną rolę odegrał ojciec autorki.
Galey stawia jednak między widzem a swoimi wspomnieniami dwie bariery. Rysunki Galey wykonane są techniką perforowania papieru – taką samą, jakiej używa się przy tworzeniu tekstu pismem brajla. W rezultacie przedstawienia istnieją na granicy widzialności. Druga bariera leży w samej naturze przedstawień. Artystka posłużyła się konwencją rebusa. Pokazuje sceny zaszyfrowane, klucz do szyfru zatrzymując dla siebie. Obcując z pracami wiemy, że niosą ze sobą opis dramatycznych wydarzeń – nie poznamy ich jednak do końca, możemy się tylko domyślać prawdy, która pozostanie tajemnicą autorki.
Projekt uzupełnia film dokumentujący strzeleckie szkolenie artystki oraz przedziurawiony portret. Czy artystka oddała do niego strzał z ostrej amunicji? Galey wyciąga na światło dzienne swoje urazy, traumy, demony z przeszłości – i egzorcyzmuje je w akcie, który przybiera postać symbolicznego uwolnienia. Artystka pozostawia nam decyzję czy potraktujemy ten projekt jako artystyczną kreację na granicy emocjonalnej manipulacji, czy też próbę przekazania doświadczenia ukrytego za zasłoną milczenia i wstydu – doświadczenia, którego dotknąć można tylko za pomocą sztuki.

Eliza Galey (ur. 1978). Absolwentka ISP UMCS w Lublinie (dyplom 2002). Mieszka i pracuje w Lublinie.

Otwarcie wystawy: CZERWIEC
Wystawa czynna do
Kurator: Marcin Krasny

W popularnych amerykańskich filmach animowanych można czasem zobaczyć wielki, czerwony przycisk opatrzony instrukcją „nie dotykać pod żadnym pozorem”. Niczym spust strzelby Czechowa musi on jednak zostać naciśnięty, powodując niewyobrażalną w skutkach katastrofę. W serialu Laboratorium Dextera tytułowy bohater, mały chłopiec będący geniuszem, posiada w podziemiach domu swoich rodziców olbrzymie laboratorium. Elementem destrukcyjnym jest w nim Didi – siostra Dextera, która zawsze musi nacisnąć ów nieszczęsny, czerwony przycisk. Wtedy wszystko wybucha.
W instalacji Simona mamy do czynienia z szeregami przełączników, przycisków i pokręteł, które kuszą, aby ich dotknąć. Efekty manipulacji widza będą wyświetlane na siedmiu monitorach wmontowanych w całość realizacji.

Otwarcie wystawy: 22.04, godz. 18.00
Wystawa czynna do 15.05
Kurator: Marcin Krasny

„Koncert życzeń” wynika z frustracji. Spektakularne, lecz bardzo trudne do zrealizowania projekty ukrywane przez artystów w szufladach z powodu braku możliwości – finansowych lub technologicznych – ich urzeczywistnienia, mogłyby zyskać złośliwe miano wymuszonego konceptualizmu. Tragizm sytuacji, w której można wystawić jedynie ich opisy, jest oczywisty. Rezygnacja oznacza zapomnienie, prezentacja z kolei to żenująca namiastka tego, co się marzy artyście i kuratorowi. Czy opisy niezrealizowanych projektów można traktować jak samodzielne dzieła sztuki, czy też raczej jako ich surogat? Czy wystarczy, jeśli wiemy jak mogłyby wyglądać gotowe prace, czy też równie ważny jest element przypadku pojawiający się w trakcie ich powstawania? Czy zaskoczenie jest równie ważne jak planowanie? Czy efekt może być zmienny?

Otwarcie wystawy: 8.03, godz.18.00.
Wystawa czynna do 3.04
Kurator: Marcin Krasny

Wystawa z okazji Dnia Kobiet jest prezentem od mężczyzn-feministów, którzy prezentują cztery prace mające poprawić kobietom humor i sprawić przyjemność. W ostatnich latach podczas Dnia Kobiet regularnie organizowane są Manify, pozbawione sielskiej naiwności święta kobiet czasów realnego socjalizmu. Mają za to jasno sprecyzowane, polityczne cele, które nie potrzebują już słodkiego sentymentalizmu. Nostalgia jednak korci do przywołania tamtej atmosfery, choć w nowoczesnych formach, oczyszczonych z polityczno-społecznego kontekstu. Co pozostanie? Odkrywanie międzypłciowych relacji, analizowanie wzajemnych stosunków i ich odświeżanie. Brzmi to dość surowo, jednak w praktyce jest bardzo przyjemne.
Zorganizowano ostatnio kilka wystaw o kobietach – również z okazji ósmego marca – jednak ich autorkami były zwykle same kobiety. W tym przypadku wracamy do tradycyjnego modelu (jakkolwiek prymitywnie by to brzmiało); tym razem to mężczyźni wysyłają swój komunikat kobietom.

" AIR cruise" (przepływ powietrza) we współpracy z zagranicznymi ośrodkami residence program a-i-r laboratory z CSW będzie realizować projekt, podczas którego 12 młodych europejskich artystów będzie mieszkać i tworzyć równolegle w Budapeszcie, Warszawie i Grazu. Powstaną prace zainspirowane miejscem, odwołujące się do historii, architektury i atmosfery, jaką nadają przestrzeni miejskiej zamieszkujący ją ludzie. Efektem pobytów twórczych będą różnorodne, interdyscyplinarne imprezy artystyczne (spotkania, dyskusje, warsztaty, prezentacje w przestrzeni miasta), tematycznie skupione wokół różnic kulturowych i poziomu świadomości własnej kultury, narodowości, religii czy zwyczajów. Zderzenie wielu odmiennych perspektyw artystycznych stanowi unikalną szansę zmodyfikowania kształtu narodowych mitów i wartości w celu dotarcia do ich autentycznego znaczenia.

Pobyt twórczy oraz prezentacja projektu zostały zorganizowane we współpracy z HIAP Frame, Helsinki

Minna Suoniemi jest fińską artystką młodego pokolenia, absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Helsinkach. W swoich wideoinstalacjach wykorzystuje głównie techniki nowych mediów. Często używa obrazu wideo, by stworzyć nową przestrzeń dla widza, sprawdzić reakcje jego oraz osób biorących udział w projekcie na niecodzienne sytuacje. W swojej twórczości skupia się przede wszystkim na procesie tworzenia. Zachowuje elastyczność i jest otwarta na dialog z zaistniałymi, nieprzewidzianymi sytuacjami.
W swoich projektach Minna Suoniemi często zajmuje się reakcjami ludzi postawionych przed kamerą w zaaranżowanych sytuacjach. W jej pracach da się wyczuć poczucie humoru w podejściu do tematu, lecz samo przesłanie dalekie jest od lekkości żartu. Na pomysły nowych projektów artystka nierzadko wpada przypadkiem, kiedy coś w jej środowisku zaczyna ją intrygować lub jej przeszkadzać
Mieszkając w CSW zajęła się dwoma projektami, jeden z nich prezentujemy w Galerii Okna. Przy produkcji Safe Area Suoniemi wykorzystała zdjęcia portierów oraz materiały z kamer przemysłowych, których obiektywy śledziły każdy jej ruch w czasie pobytu w Zamku Ujazdowskim. To swoista opowieść o jej mieszkaniu w Warszawie. Szerokokątny kadr i niepowtarzalna, szorstka jakość filmu powodują, że zwykłe czynności nabierają dziwnych znaczeń, a spacer po zamkowych korytarzach jest niepokojący i nasycony grozą.

Lene Berg, O TAJEMNICY - ogólne uwagi o mojej sztuce:
" Moje projekty często zaczynają się od jakiejś tajemnicy lub czegoś, co wydaje mi się tajemnicze lub paradoksalne.
Kiedyś przeczytałam, że klasyczny thriller (film) bazuje na tym, że główny bohater zostaje wyposażony w mapę, która nie pasuje do terenu, po którym bohater się porusza lub próbuje się poruszać. Moje projekty mają coś wspólnego z fabułą thrillera, ponieważ pociągają mnie rzeczy, wydarzenia i zjawiska, które jakoś nie pasują do generalnie akceptowanego opisu lub moich własnych wyobrażeń na ich temat.
Interesuje mnie różnica pomiędzy tym, co jest powiedziane i tym, co istnieje naprawdę. Oczywiście zawsze będzie zachodzić rozbieżność pomiędzy tym, co nazywamy rzeczywistością i jej reprezentacją. Mówiąc bardzo ogólnie pytaniem jest nie to, czy fikcja istnieje, lecz na czym jest oparta i jak sprawdzają się nasze formy reprezentujące.
Luka pomiędzy tym, co zostało powiedziane i tym, co istnieje, ma w sobie pewną przemoc. Prowadzi do nieznanych, niepewnych, niewypowiedzianych obszarów, gdzie świat nie koniecznie ma sens lub raczej, gdzie moje "wzory myślenia" tracą sens w obliczu tego, co obserwuję i doświadczam. Sposób myślenia, do którego przywykłam, może tam nawet stanowić poważny problem.
Tajemnice, z którymi pracuję, mogłyby więc zostać nazwane tajemnicami umysłu lub mojego umysłu, ponieważ powstają przez zderzenie tego, jak myślę (mapy) z tym, jak świat się zachowuje (terenem)". (sierpień 2004)

Lene Berg studiowała reżyserię filmową na University College of Film, Radio, Television and Theatre w Sztokholmie. Od 1999 roku uczy w szkołach filmowych i artystycznych między innymi w Art Academy w Sztokholmie i the Universities for Art and Crafts w Oslo. Pracuje jako artystka i reżyserka.
Artystka uczestniczyła w wielu wystawach, między innymi: "The UKS-Biennal" (Oslo, 2001), "Le mois de la photo"/"Projects for a revolution" (Montreal, 2001), "Uncertain signs - true stories" (Badischer Kunstverein, 2002), "Body is found fully clothed on bed with pistol wound under heart" (Gallery Salvador Diaz, Madrid, 2003). Wystawy indywidualne: “Body is found...", Museo San Telmo, San Sebastian, “Paranoia", Akademie Schloss Solitude, Sztutgart.
Lene Berg jest laureatką nagrody Elephant Prize na Nordic Art Biennal Momentum (2000) i grantu IASPIS (Międzynarodowy Program Pobytów Twórczych dla Artystów w Sztokholmie) w 2003 roku oraz stypendium Akademii Schloss Solitude.

Współpraca: Akademia Schloss Solitude, Stuttgart

 

Cysterna - przestrzeń działań i prezentacji artystycznych inspirowanych charakterem wnętrza

Tadashi Kawamata jest wybitnym przedstawicielem oryginalnych trendów sztuki współczesnej. Tworzy projekty z pogranicza sztuki i architektury. Projekt dla CSW "Rekonstrukcja" polega na adaptacji dziewiętnastowiecznych piwnic usytuowanych przed główną fasadą Zamku Ujazdowskiego. Proces adaptacji rozpoczął się od zabezpieczenia architektury piwnic: pokrycia izolacją ścian, konstrukcji szklanego zadaszenia nad sklepienia oraz betonowych schodów i drewnianej podłogi we wnętrzu. Całość zewnętrznego sklepienia, znajdująca się na poziomie gruntu, jest widoczna dla publiczności. Interwencja japońskiego artysty w tej przestrzeni zapoczątkuje proces dalszej renowacji i adaptacji. Odkrywając zasłonięte podziemia Zamku Ujazdowskiego, które stanowiły niegdyś cysternę wodną (fragment kanalizacji XIX-wiecznego Szpitala Ujazdowskiego), Kawamata chce by piwnice stały się przestrzenią dla wszelkiego rodzaju aktywności twórczej. Projekt ten stwarza okazję, aby marginesy Zamku Ujazdowskiego stały się centrum zdarzeń. Projekt Kawamaty to również lokalizacja sztuki w przestrzeni publicznej, jednak w odmiennym kontekście - podkreślającym trwałość materialną. Na uwagę zasługuje fakt, że jest to pierwsza stała instalacja Kawamaty, a kolejna w "ogrodzie rzeźby" tworzonym w najbliższym otoczeniu Zamku Ujazdowskiego, na który składają się realizacje przestrzenne najwybitniejszych artystów współczesnych, polskich i zagranicznych.
Projekt Rekonstrukcja stanowi część międzynarodowego projektu GLOBAL VILLAGE GARDEN finansowanego przez program Unii Europejskiej KULTURA 2000

 

Lawrence Weiner jest jednym z najbardziej interesujących artystów amerykańskich zajmujących się konceptualizmem. W roku 1996 zrealizował w CSW pracę umieszczając na fasadzie i północnej elewacji zamku napis "O wiele rzeczy za dużo by zmieścić w tak małym pudelku / Far many things to fit into so small a box". Artystę interesują relacje pomiędzy językiem, znaczeniem i ich zależnością od kontekstu w którym się pojawiają.